Bu sunumu tüm yakın çevremle paylaştım, bence her ebeveynin şapkasını önüne alıp düşünmesini gerektirecek saptamalara sahipti.
Günümüz gençlerinin ortak sorunları nelerdir diye bakıldığında, hedef seçememe, geleceği planlayamama, sorumluluk alamama, zorluklara gelememe, çaba harcamak istememe vb. onlarca madde sıralanabilir. Peki neden böyleler sorusunun da tek bir cevabı var, "Çocuklarımızı hayatımızın değil refahımızın ortağı yapmamız."
Bu son cümle çok etkileyici ve düşündürücü geldi! Sırf çocuklarımızla sınırlandırılmaması gerektiği, dostluklar, ilişkiler, eş seçimi gibi hayatımızda bizi biz yapan bir çok değerinde de sorgulanması gerektiğini hissettirdi.
Neden eskisi gibi sağlam dostluklar yok? Neden evlilikler çok çabuk bitebilmekte? Neden bir zamanlar kankamız olan insanlar şimdi ebediyen ve hatırlanmamak üzere hayatımızdan çıkartılmış? Hepsinin özünde bence yukarıda değinilen sebep yatmakta...
Gerçek dostluklar, gerçek evlilikler, sadece iyi gün ilişkileri üzerine kurulmamalı... Eğer kuruluyorsa, temel betondan değil, kilden atılmış olmuyor mu?
Eşini tavlayana kadar tüm benliği ile varını yoğunu ayaklarının altına seren erkekler, onlara refah ve şatafat vaadi ile göz boyamaya yönelik çaba sarfedeceklerine, beraberce bazı şeylerin elde edilmesi gerekliliği üzerine inşa edemiyorlar mı ilişkilerini? Bence hayır...
Son yıllar global krizinde etkisi ile bir çok sektörde daralmaların, yoksullaşmaların baş gösterdiği dönemler... Hemen hemen hiç kimsenin eski saltanatı yok. Bakın bakalım evlilikler aynı tadları ile sürmekte mi? Keza dostluklarımız? Sadece refahımızda hayatımıza giren sahte dostlarımız, kötü günlerimizde neden yanımızda değil?
İşte bu sebeple, sadece çocuklarımızı değil, yaşam alanımızda olmasını istediğimiz herkesi, refahımızın değil hayatımızın ortağı yapmamız şart! Bence asıl amaç edinilmesi gereken bu!
Sevgiyle, gerçeklerle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder